Het zijn de kleine dingen…

De zenuwen gieren door mijn lijf. De muziek begint en ik ren de dansvloer op. Ik adem in en op het moment dat ik uitadem begin ik met dansen. De violisten maken lange strijken op hun violen. De melodielijnen zijn sierlijk en modieus. Ik volg de muziek met mijn lichaam en voel mij één met de muziek. De zenuwen lijken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Met mijn armen maken ik sierlijke lijnen en mijn houding straalt zelfverzekerdheid uit. De glimlach op mijn gezicht hoef ik niet te forceren. Ik voel mij in mijn element. Als ik dans vergeet ik al mijn zorgen. Het liefste zou ik de hele dag dansen zodat de piekermolen in mijn hoofd geen kans heeft om op gang te komen. Op het einde maak ik een buiging en ik zie trotse gezichten die naar mij lachen. Ik word warm van binnen. Warm van dit kleine geluk.

Het zijn de kleine dingen…

Uit de piano klinken eerst vier akkoorden voordat ik begin met zingen. Het enige wat ik hoor is de begeleiding en het enige wat ik zie is de tekst. Het lied gaat over een relatie die is mislukt tot frustratie van beide partijen. Ik voel de emoties. Tijdens het zingen voel ik mij compleet in de tekst gezogen. Ik voel de pijn die ze hebben. Ze hadden het liefste gewild dat de relatie had gewerkt. Het lukte nou eenmaal niet door de compleet andere werelden waarin zij leven. Nadat het slotakkoord heeft geklonken, word ik mij weer bewust van de omgeving. Ik kijk naar mijn zangleraar: hij heeft een lach op zijn gezicht. Hij zegt dat de emoties binnenkwamen en dat ik zuiver heb gezongen. Dat compliment steek ik in mijn zak. Ik ben trots. Trots op dit kleine geluk.

Het zijn de kleine dingen…

Ik zit op mijn kamer en denk aan de zomer. In augustus ga ik verhuizen naar een andere stad. Het is tijd voor iets nieuws, maar ik vind het moeilijk om deze plek en vooral de mensen daarin achter te laten. Ik denk aan de mooie momenten. Van etentjes tot feesten diep in de nacht. En van bijzondere persoonlijke gesprekken tot met zijn vieren in één bed om vijf uur ’s ochtends een horrorfilm kijken. Als ik aan deze momenten denk, kan ik alleen maar glimlachen. Hoewel ik dit opschrijf met een brok in mijn keel, kan ik zeggen dat ik dankbaar ben. Ik ben dankbaar dat ik al deze bijzondere mensen heb ontmoet. Ze hebben stuk voor stuk een plek in mijn hart: de één misschien iets meer dan de ander. Ik ga ze missen, maar als ik aan deze kleine dingen denk, doet het missen wellicht iets minder pijn.

Het zijn de kleine dingen…


The Little things? The little moments? They aren’t little. – Jon Kabat-Zinn

Liefs, Ghyta

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!