Ik ben gestopt met antidepressiva. 

Al een tijdje voelde ik veel weerstand vanuit mijzelf. Ik vergat steeds een dosis en zag er steeds tegenop om medicatie te slikken. In december deed ik al een poging om te stoppen maar toen ik begon met afbouwen, merkte ik dat ik er nog niet klaar voor was. Ik had de medicatie nog nodig om de EMDR-sessies te overleven. Die zijn inmiddels achter de rug en ik ben PTSS vrij! Nu ben ik bezig met de volgende laag: de depressie. Inmiddels leef ik nu bijna een maand volledig zonder antidepressiva. Buiten de rare ‘schokjes’ die ik soms in mijn hoofd voel, gaat het prima zonder. De depressie is er in ieder geval niet erger op geworden. Wat me wel overkwam was het volgende: huilbuien. En die had ik al een hele tijd niet gehad.

Te veel prikkels

Sinds ik gestopt ben met antidepressiva staan mijn antennes weer helemaal aan. Er is geen demping, alles komt keihard binnen. Ook de emoties. Ik voel alles zonder dat mijn emoties afgevlakt worden. Ineens voel ik weer de zielenpijn en de daarbij behorende emoties. Ik ben geïrriteerd en verdrietig. Dit uit zich in snauwen naar mensen waarvan ik hou en zij van mij, iets te hard slaan met deuren, vloeken als iemand even niet uitkijkt en de welbekende huilbuien. Ook de externe prikkels zijn too much: huilende kinderen, een overvolle trein of bus, geroezemoes en mensen die te veel vragen. Kortom, de geluiden van de wereld zijn zeer intens voor mij. Het is heel erg wennen en ook vermoeiend. Ik besef me steeds meer dat antidepressiva een soort chemische deken over je heen legt zodat al je emoties wat minder intens worden ervaren. Niet dat ik tegen antidepressiva ben, want het heeft me zeker geholpen, maar toch blijft het een raar idee dat zo een klein pilletje ervoor kan zorgen dat o.a. je gevoel wordt afgevlakt… 

Leeglopen

Nu ik geen antidepressiva meer slik, loop ik leeg. De tranen komen op de meest rare momenten. Vorige week nog. Ik zat op de fiets en ik was de straat nog niet uit en de tranen drongen zich alweer op. Op dat moment had ik totaal geen zin om te huilen. Het gaat ook moeilijk als de wind in je gezicht blaast en je aan het fietsen bent op een openbare weg. Dus ik probeerde het weg te duwen wat eigenlijk een ‘slechte’ coping is, maar op dat moment had ik geen keuze. Uiteindelijk, toen ik er wel ruimte voor had, zijn de tranen er met alle hevigheid uitgekomen. Eigenlijk ben ik mijn lichaam aan het opruimen door de tranen eruit te laten. Ik ben benieuwd hoeveel liters er nog uit moeten. En dan kan ik zeggen: opgeruimd staat netjes 😉 

 

Liefs,

Ghyta 

 

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!