HPS

Ik loop door Amsterdam. Ik zie overal mensen. Ze spreken verschillende talen. In de verte hoor ik muziek en tussen de Arabische klanken door, hoor ik het geluid van een tram. Ik hoor fietsbellen, toeterende auto’s en scheldende mensen. Opeens lijkt het alsof ik in het midden van al deze elementen sta. Het lijkt wel een slow motion film. Ieder geluid komt binnen. Ik word onrustig en zeg hardop; ‘ik ben mijn steen vergeten.’ 

Mijn agaatsteen

Sinds een jaar ga ik elke dag de deur uit met een agaatsteen. Ik draag hem op mijn lichaam of soms stop ik hem in mijn broekzak. De steen heb ik van mijn moeder gekregen, omdat ik vaak aangaf dat ik mij onrustig op straat voelde. Sinds ik die steen heb, kan ik mezelf iets makkelijker afsluiten van de prikkels van andere mensen en de geluiden van de drukke stad. Misschien is het wel bijgeloof, misschien ook niet. Ik weet wel één ding zeker en dat is dat ik mij veiliger voel als ik op pad ga met mijn steen dichtbij mij. 

HSP vroeger

Elaine Aron schreef verschillende boeken over de High Sensitive Person, kort gezegd de HSP’er. Als kind was ik al erg ‘gevoelig.’ Ik had bijvoorbeeld last van labeltjes in mijn kleding, drukte en harde geluiden. Verder had ik ook last van andere externe prikkels. 

Ik herinner me dat ik in de Efteling was met mijn moeder, een vriendinnetje en haar moeder en dat we in een bootje door de Fata Morgana voeren. In die attractie zie je verschillende figuren, groot en klein, en hoor je muziek. Ik herinner me dat de prikkels van de Fata Morgana zo hard binnenkwamen, dat ik de hele attractie met mijn ogen dicht in dat bootje heb gezeten. De meeste kinderen zouden hun ogen uitkijken, maar ik vond het alleen maar pijnlijk. Ik zeg ‘pijnlijk’ omdat het toch een soort van mentaal pijn doet als al die prikkels heel hard binnenkomen. 

HSP nu

Ik stond er vroeger niet bij stil dat ik een HSP’er ben. Het is ook niet iets waarvoor je naar de dokter gaat. Het is een eigenschap. Toen ik het boek van Elaine Aron las, begon ik meer inzichten te krijgen over HSP. 

HSP’ers hebben bijvoorbeeld meer kans op burn-out klachten, omdat wij gevoeliger zijn voor stress. Ook hebben we meer kans op een depressie. Nu wil ik niet zeggen dat ik een depressie heb doordat een HSP’er ben, want er is een duidelijke aanleiding voor mijn klachten. Nu ik ouder ben, zie ik wel dat de gevoeligheid een andere vorm heeft aangenomen. Ik merk dat ik mij meer bewust ben van de gemoedstoestand van personen waarmee ik bijvoorbeeld in dezelfde ruimte zit. Het liefste zou ik dan naar ze toe willen lopen en ze iets bemoedigends toe willen fluisteren, maar dat is lastig als het om een vreemde gaat. Ook merk ik dat ik na een dag met veel prikkels niet volledig uitgerust ben na een nacht slapen. Ik heb minimaal een dag nodig om mezelf weer op te laden. 

Ondanks dit alles, zie ik het gevoelig zijn als een mooie eigenschap. Het hoort bij mij en maakt mij tot de persoon die ik ben. 

Liefs,

Ghyta  

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!