Als ik in de spiegel kijk schrik ik soms van mezelf. Ik zie bleek en heb donkere kringen onder mijn ogen. Ik zie er moe uit. Als ik in mijn ogen kijk, mis ik de glinstering. Ik lach, maar het is alleen mijn mond die lacht en niet mijn ogen. Mijn mondhoeken trekken zich automatisch weer naar beneden. Als ik een lange tijd zo naar mezelf kijk, komen de tranen vanzelf in mijn ogen. Uit schaamte kijk ik weg. Ik kan de confrontatie niet aan.

Opkroppen
Ik zit nu al ruim tweeëneenhalf jaar in therapie. Op het moment dat ik met therapie startte, zat alle pijn en verdriet van een aantal jaren in mijn lichaam opgekropt. Toch kon ik er niet bij komen. Bij mijn huidige psycholoog heeft het ruim een maand geduurd voordat ik begon met praten over wat er nou echt in mij omging. De eerste sessie waarin ik voor het eerst heb gehuild, vergeet ik nooit meer. Ik zat op een stoel en ik dacht bij mezelf: laat het gewoon komen. Daarna kwam het er allemaal uit en ik schaamde me totaal niet. Dat was het begin van vele huilsessies. Toch zijn die huilsessie vaak het fijnste omdat je bezig bent met verwerken en de tranen nemen een stukje spanning weg. Op die momenten wil ik niet getroost worden, maar gewoon dat er iemand bij mij in de ruimte aanwezig is. Het huilen stopt vanzelf wel.

Iets heel anders is het gevoel dat aanwezig is tijdens en vóór het huilen. Ik noem het innerlijke pijn. Het voornaamste wat ik op de momenten vóór het huilen voel, is druk op mijn borst en spanning dat er heel graag uit wil. Het maakt me zenuwachtig. Ik wiebel met mijn benen en bijt op de nagel van mijn duim om de spanning wat te doen minderen. Vaak wordt het er niet beter op en uiteindelijk spreek ik uit wat ik voel waardoor de tranen beginnen te stromen. Tijdens het huilen wordt de innerlijke pijn eerst heftiger, maar na een tijdje zwakt het af. Ik weet dus dat ik het wel overleef en dat er niks ernstigs gebeurd als ik eraan toegeef. Toch blijft het iedere keer weer een groot obstakel om die tranen te laten stromen. Ik ben bang voor de innerlijke pijn.

Acceptatie is key
Het gevolg van het niet toelaten van innerlijke pijn en tranen is het gevoel van leegte. Je leeg voelen is nog erger dan je somber voelen. Op het moment dat ik mij leeg voel, weet ik dat ik de verkeerde kant dreig op te gaan. Het is dan tijd om een stapje terug te doen zodat mijn geest een lichaam weer in balans komen. Hieronder volgt een stukje tekst dat precies omschrijft wat ik voel als ik mijn emoties te lang opkrop (verschenen op @gelukkigdepri).

Mijn geraamte omarmd de leegte in mijn lijf. Het is zwart en kan nergens doorheen. Soms wil het zwarte naar buiten komen, het doet dan extra pijn. Het drukt op mijn borst en op mijn maag. Ik wil ertegen vechten, maar denk maar niet dat het zwarte dat toe laat. Het zwarte maakt me somber, geeft me nare gedachtes en laat me minder voelen dan de rest. Soms zegt het zwarte zelfs dat het beter is als ik niet meer besta. Het zwarte maakt me bang. Het laat me de controle verliezen over mijzelf. Zal het zwarte ooit verdwijnen? Vind ik ooit weer mezelf?

Het is een kwestie van accepteren dat het niet erg is om te huilen en om de bijbehorende pijn te voelen. Om te kunnen helen moet je nu eenmaal door deze fase heen. Het lukt steeds beter om bij mijn verdriet te komen en de pijn te voelen.

Op weg naar vrijheid!   

Quote bij dit verhaal: Feel it the thing you don’t want to feel. Feel it  and be free.

Liefs, Ghyta

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!