Loslaten. Het blijft een terugkerend thema in mijn leven. Steeds als ik denk dat ik het oude zeer heb losgelaten, blijkt het toch niet zo te zijn. Er blijft telkens een stukje hangen. En juist dát stukje is zo cruciaal om als een vrij persoon door het leven te gaan. Hoe dichter ik bij de kern kom, hoe meer ik blokkeer. Ik ben er bijna, maar juist dat stukje is het moeilijkste en pijnlijkste van alles wat ik al heb losgelaten. 

Controle 

Soms heb ik het idee dat als ik dát stukje loslaat, ik een deel van mezelf loslaat. Alsof dat deel van mij niet goed genoeg is en er daarom niet meer mag zijn. Dat voelt heel tegenstrijdig, omdat daarmee bevestigd wordt dat ikzelf niet goed genoeg ben. Maar aan de andere kant is dat stukje zo belastend en pijnlijk, dat ik het wel moet loslaten. Snap je het nog? 😉 

Ik kan hier uren over filosoferen en dat is nou juist het probleem. Daarmee schiet ik geen eind op. Meerdere keren per week overvalt het me, de urge om gewoon te zitten en te schreeuwen, huilen, of wat er ook nodig is om mijzelf te bevrijden van de miserie. In mijn verbeelding ziet dat er heel vanzelfsprekend en verademend uit. Maar in de realiteit gebeurt het niet. Ik verstijf. Ik ben bang om de controle te verliezen over mijzelf en ook om het echt te doorvoelen. Ik ben bang voor wat er komen gaat. 

Gewoonte

De angst om controle te verliezen, is een vastgeroest patroon in mijn systeem. Maar steeds vaker kom ik erachter dat je soms wel de controle moet verliezen om iets voor elkaar te krijgen. Door krampachtig aan iets vast te houden, maak ik het mezelf soms onnodig moeilijk. Ik geloof dat controle en gewoonte dichtbij elkaar liggen. Enerzijds omdat controle een gewoonte kan zijn en anderzijds omdat het moeilijk te doorbreken is. Controle is een deel van mij en ik zou het niet willen ruilen voor iets anders. Maar soms had ik gewild dat ik mezelf een beetje meer kon loslaten, want door die controle hou ik mezelf gevangen. 

Veranderen is ook eng. Je maakt een transitie van het bekende naar het onbekende, en van onbekende dingen worden we ongemakkelijk. Toch is het soms noodzakelijk om iets meer in het ongemakkelijke te stappen om bepaalde dingen in het leven los te kunnen laten. Op lange termijn zal het zeker zijn vruchten afwerpen, maar tot die tijd is het even aanpoten.

‘Let it go, turn away and slam the door’

Als ik aan loslaten denk, denk ik aan Frozen. En als ik aan Frozen denk, dan denk ik aan prinses Elsa die ‘Let it go’ zingt op de top van de besneeuwde berg. Ze zingt over een ballast dieze altijd verborgen met zich mee moest dragen. De spanning liep op een gegeven moment zo hoog op dat ze het wel los moest laten, ook al vond ze het heel erg eng. Achteraf gezien is dat haar bevrijding geweest. Als wij, inclusief mijzelf, de moed vinden om te experimenteren met loslaten, dan valt het wellicht wel mee. Maar misschien ook niet en moeten we er dwars doorheen. Door het te doen en het te ervaren, komen we steeds een stukje dichterbij het doel: loslaten. 

Loslaten: for the sake of ourselves. 

Liefs,

Ghyta 

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!