“Je bent gewoon heel erg ziek Ghyta.” Het is begin september 2016 en ik loop naar de lift van de GGZ-instelling snakkend naar de buitenlucht. De woorden blijven door mijn hoofd spoken. Hoezo ben ik ziek? Je bent toch ziek als je met een griepje in bed ligt? Ik ben écht niet ziek!

Depressief
Het is inmiddels 2018. Dit is officieel het derde jaar waarin ik leef met een depressie. Het heeft mij lang gekost om het te accepteren. Slechts een handjevol mensen wist dat ik depressief was en het liefste wilde ik dat zo houden. Als ik naar buiten ging deed ik mijn masker op. Ik zette een lach op mijn gezicht en draaide mee met de samenleving. Eenmaal thuis, deed ik het masker af. Vervolgens kwam het grijze gewaad weer over mij heen. Mijn mondhoeken zakten naar beneden, de intense somberheid meldde zich weer aan en het liefste wilde ik de rest van de dag doorbrengen in mijn bed. Voor een lange tijd ging ik op deze manier door het leven, met alle gevolgen van dien. Ik pushte mezelf zo hard om maar normaal te kunnen blijven functioneren, dat het op een gegeven moment niet meer te houden was. Ik moest wel een stapje terug doen voordat ik er zelf aan volledig aan onderdoor ging. Een stap terugdoen is het moeilijkste geweest wat ik ooit heb gedaan in mijn leven. Zo zit ik namelijk totaal niet in elkaar. Het voelde dan ook als falen. Falen tegenover mijzelf… Of eigenlijk tegenover de strenge stem in mij die continu aanwezig was, en dat soms nog steeds is. Falen tegenover mijn moeder omdat ik mijn bachelor niet binnen drie jaar kan afmaken. Falen tegenover de maatschappij die zoveel van ons eist. Wij leven in een prestatiemaatschappij. We moeten maar streven tot het hoogst haalbare. We moeten altijd maar door blijven gaan. Maar niet iedereen is gemaakt voor deze prestatiemaatschappij, waardoor o.a. burn-outs en depressies steeds vaker voorkomen.  

Taboe
Het duurde dus vrij lang (lees: twee jaar) voordat ik mijn depressie kon accepteren. Accepteren is stap één in het proces tot herstel. Tenminste, zo ervaar ik het op dit moment. Ik ben er opener over en spreek het woord depressie ook echt uit. Eerst sprak ik vaak over niet goed in mijn vel zitten of struggles met mijzelf. Maar die struggles waren ondertussen allang uitgegroeid tot een flinke depressie. Even heel eerlijk: ik schreeuw het nog steeds niet van de daken dat ik depressief ben, maar het benoemen is wel beter dan er maar omheen draaien. Iets wat mij de afgelopen tijd heel erg heeft geholpen is mijn insta-blog @gelukkigdepri. Op dit blog schrijf ik af en toe gedachten en gedichten over emoties die er op dat moment door mij heen gaan. Op deze manier kan ik het als het ware even parkeren zodat ik mij kan focussen op motiverende activiteiten. Nu ik zelf opener ben geworden over mijn depressie zie ik om mij heen dat een heleboel mensen dat niet zijn. Er heerst een groot taboe op het uitspreken van depressies. Een depressie is een ziekte en je kunt ervan genezen. Het is alleen niet zichtbaar aan de buitenkant en dat maakt het zo moeilijk. Wij kunnen het nou eenmaal niet laten zien door middel van een pleister op ons hoofd of een verband om ons been. Om deze voornaamste reden ben ik begonnen met schrijven: zodat meer mensen, met wat voor een psychische aandoening dan ook, erover durven te praten zonder zich ervoor te schamen.

Op de NiceDay blog zal ik eens per maand mijn ziel openleggen en jullie vertellen over mijn weg naar herstel. Daarnaast, zal ik af en toe mijn persoonlijke obstakels delen. Natuurlijk is er ook plaats voor (hopelijk) inspirerende en positieve schrijfsels.

Quote van de maand: a better me is coming.

Liefs, Ghyta

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!