Het is tijd. Tijd om voor mezelf te kiezen. Ik wil zoveel, maar op dit moment lukt het allemaal niet. Ik probeer alle ballen hoog te houden om vervolgens aan het einde van de dag oververmoeid in bed te belanden. Het is tijd, tijd voor mezelf. Ik kies ervoor om een half jaar helemaal niks te gaan doen. En om heel eerlijk te zijn vind ik dit heel eng.

Automatische piloot

Ken je dat? Dat gevoel dat de dag aan je voorbijgaat, je totaal geen tijdsbesef hebt en je in een soort waas leeft? Ik noem het de automatische piloot. De automatische piloot is één van mijn overlevingsmechanismen. Iedere dag doe ik wat ik moet doen zonder dat ik mij ervan bewust ben wat ik nou eigenlijk aan het doen ben. Klinkt een beetje verwarrend misschien. Stel dat je aan het fietsen bent en je gedachten zitten ergens anders. Zonder dat je het merkt fiets je dezelfde route naar huis. Als je dan even ‘bij’ komt, merk je dat je onbewust toch thuis bent gekomen. Zo voel ik mij ook. Ik doe dingen zonder dat ik me ervan bewust ben en toch brengt dit mij naar het einde van de dag. Heel soms zijn er momenten dat ik volledig bewust ben van mijn acties. Op dat soort momenten wil ik zo graag elke dag in het hier en nu zijn.

Eng

En toen ineens drong het tot mij door dat ik niet meer verder kan op de automatische piloot. Ik heb al verschillende dingen geprobeerd, om in het hier en nu te leven zoals mindfulness. Maar mindfulness en ik hebben een haat/liefde-relatie. Niet succesvol dus. Daarom heb ik gekozen om een half jaar volledig aan mezelf te spenderen. Misschien ook wel een jaar, maar dat zie ik tegen die tijd wel. Eerst maar eens dat halfjaar doorkomen. Ik vind het doodeng omdat ik de controle uit handen geef. Zoals ik al in mijn blog ‘Is dit het?’ schreef, stippel ik mijn leven uit.. Wat ik nu ga doen, is een bypass nemen van een aantal kilometers. Als je mij dit drie jaar geleden had gezegd, had ik je voor gek verklaard. No way dat ik opgeef! Maar dat was toen. Want eigenlijk valt dit niet onder opgeven. Dit valt juist onder vechten. Ik ga het gevecht met mijn demonen aan zonder dat ik kan vluchten in studie of werk.

Tijd voor mezelf

Ik heb nu al een aantal weken vakantie. Toen de vakantie net begon had ik werkelijk geen idee wat ik moest doen. Ik moest letterlijk afkicken van het studeren en werken. Na het afkicken heb ik afgesproken met mezelf (en ook met mijn therapeute :P) om lief voor mezelf te zijn. Ik ga mezelf een dosis zelfliefde geven. Hoe ziet dat eruit? Niet te streng zijn voor mezelf en stoppen als mijn lichaam dat aangeeft. Nu ik een half jaar ‘vakantie’ heb, kan ik ook mijn andere hobby’s oppakken: piano spelen, zingen, lezen en nog meer schrijven!

Ja, het is eng. Verschrikkelijk eng. Maar ik ben er iedere dag een beetje meer van overtuigd dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Quote bij dit verhaal: Selflove will save your soul – R.H. Sin (uit The Minds Journal)

Liefs,

Ghyta

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!